به گزارش خبرگزاری ایمنا؛ حسین حمیدی، سردبیر خبرگزاری ایمنا در یادداشتی نوشت:
«وقتی در میدان، معادلات سخت میشود، بعضیها به نقشه حمله میکنند؛ این قاعده تازهای نیست، چراکه هرگاه قدرتی در ژئوپلیتیک دچار تزلزل میشود، نخست زبانش دچار اغراق میشود سپس تاریخ را دستکاری میکند.
از همین جنس است ماجرای تکراری خلیج عربی یا شوخیهایی از جنس خلیج ترامپ؛ نامهایی که بیش از آنکه ژئوپلیتیک باشند، محصول جنگ روانیاند.
اما مسئله اینجاست:
جغرافیا را با توییت نمیتوان تغییر داد.
خلیج فارس، پیش از آنکه آمریکا کشف شود، نام داشت از کتیبههای داریوش در کانال سوئز با تعبیر دریایی که از پارس میآید، تا نقشههای یونانی و رومی؛ از اطلسهای اسلامی تا نقشههای پرتغالی و بریتانیایی قرون جدید.
نه یکی، نه چندتا؛ صدها سند گواهی نامی را میدهند که امروزه و پس از شکست آمریکاییها در جنگ رمضان، جهانیان دلیلش را بهتر میفهمند.
تاریخ، در این پرونده ابهام ندارد، ابهام فقط در سیاست است.
جالب آنکه کسانی امروز بر طبل جعلیات میکوبند که تا نیمه قرن بیستم، خودشان در اسناد رسمیشان «الخلیج الفارسی» مینوشتند.
وقتی روی آب فشار میآوری، طبیعی است به اسم همان آب هم طمع کنی
نام جعلی، محصول هویتسازی سیاسی متأخر است، نه واقعیت تاریخی و اینجاست که ماجرا فقط یک نام نیست، بلکه یک نبرد برای تغییر روایت است.
در روزگاری که آمریکا با ناو، محاصره، فشار و تهدید میکوشد معادلات منطقه را بازچینش کند، بازی با نام خلیج فارس هم بیربط نیست.
اما اینجا یک خطای محاسباتی وجود دارد:
۱ـ تنگه هرمز را میشود در محاسبات نظامی دید، اما هویت تاریخی را نه
۲ـ ناو میتواند در آب حرکت کند، اما روی حافظه ملتها نه
۳ـ نامها را نمیشود با اسکورت نظامی اشغال کرد.
این همان جایی است که هیاهوی سیاسی، شبیه همان «هنر معامله» میشود؛ وقتی واقعیت به نفع تو نیست، روایت را دستکاری کن.
طنز تلخ ماجرا آنجاست که برخی سیاستمداران آمریکایی، همزمان که برای مذاکره نسخه میپیچند، با ادبیات تحریکآمیز روی هویت تاریخی ملتها پا میگذارند؛ بعد از ثبات منطقه حرف میزنند دقیقا همان تناقض آشنا: با زبان صلح، با منطق فشار.
شاید مشکل اینجاست که برخی جنگ نابلدان هنوز منطقه را با لوکیشن عملیات اشتباه گرفتهاند؛
نمیدانند اینجا تاریخ هم سلاح دارد و اگر قرار باشد درباره «نام» بحث شود، شاید بد نباشد یادآوری شود:
پیش از آنکه پنتاگون روی نقشه ناو جابهجا کند،
پیش از آنکه صهیون در محاسبات منطقهای امروز تعریف شود
«اینجا خلیج فارس بوده، هست و خواهد بود»
۱۰ اردیبهشت در تقویم ایران فقط یک مناسبت نیست، بلکه یادآوری یک حقیقت است:
بعضی نامها را نه سیاست ساخته، نه سیاست میتواند پاک کند.
و یک توصیه برای آنان که هنوز خیال میکنند نامها را میشود با قدرت تغییر داد:
پیش از آنکه سودای تغییر نام خلیج فارس داشته باشید، به این فکر کنید که امپراتوریها رفتند و این نام ماند؛ شاید مسئله، نامِ خلیج نیست، بلکه توهمِ قدرتی است که خیال میکند میتواند تاریخ را هم بازنویسی کند.»
