به گزارش خبرگزاری ایمنا، اینجا تهران است، پایتخت دود و ترافیک و هیاهو، اما امروز انگار دستی نامرئی بر سرِ شهر کشیده شده و غبار از چهرهاش شسته است؛ سپیدهدمِ، خورشید طور دیگری طلوع میکند و من اینجا ایستادهام، در قلب پایتخت، جایی که قرار است کاروان «زیر سایه خورشید» حرکتش را آغاز کند.
خادمیاران رضوی را میبینم؛ با آن لباسهای سبز و طلایی متین و نشانِ خورشیدی که بر سینه دارند، در چشمهایشان برقی است که از گوهرشاد وام گرفتهاند و پرچم سبز رضوی که باز میشود، گویا وزشِ نسیم از سمتِ صحن انقلاب آغاز شده است.
بوی عطر مشهد، بوی اسپند و گلاب در میان برجهای سر به فلک کشیده تهران پیچیده است؛ مادری را میبینم که لبه پرچم را به چشم میکشد؛ او مشهد نرفته، اما امروز مشهد به خانهاش آمده است.
سفر به عمقِ خاک؛ از البرز تا زاگرس
گزارش ما محدود به مرزهای پایتخت نیست و خبرها حاکی از آن است که خادمیاران، این سفیرانِ مهربانی، جادهها را یکی پس از دیگری پشت سر میگذارند، در کوچه پس کوچههای اصفهان و شیراز مردم صف بستهاند و پرچم که میرسد، زانوها سست میشود.
اینجا «نمک متبرک» حکم کیمیا را دارد، نمکی که از سفره کرمِ امام هشتم آمده است؛ تحفهای از سوی «یارِ ایران». پیرمردی با دستهای لرزان، بسته کوچک نمک را میگیرد و میگوید «برکتِ سفرهمان شد یا رضا» و اشک، راهِ کلامش را میبندد.
جنوب؛ جایی که شرجی با اشک شوق میآمیزد
در خوزستان و بوشهر، هوا داغ است اما دلها داغتر. خادمیاران پرچم را به میان عشایر بردهاند و غریو «لبیک یا رضا» در میان نخلستانها میپیچد؛ اینجا امام رضا (ع) را تنها امام نمیدانند، او را «صاحبخانه» مینامند.
آن نمکِ متبرک، حالا نمکی بر زخمهای خستگیشان است تا مرهم شود، هر دانه نمک، پیامی است از سوی امامِ رئوف: «من به یادتان هستم، حتی اگر فرسنگها دور باشید.»
ایران، حرم است
خادمیاران رضوی در بیمارستانها، پادگانها و زندانها حضور پیدا میکنند و دوربین من لحظهای را ثبت میکند که بیماری روی تخت، وقتی پرچم سبز را روی صورتش میکشند، لبخندی از سرِ امید میزند.
این همان «چشمِ امیدی» است که از آن حرف میزدیم. این پرچم، پارچه نیست؛ ریسمانی است که چهل تکه ایران را به هم میدوزد و همه را به پنجرهفولاد گره میزند.
امروز میلاد است و خادمیاران رضوی در سراسر کشور، سفرهدارِ مهربانیِ امام هشتم شدهاند؛ آنها نه تنها پرچم و نمک بلکه «حسِ امنیت» و «عطرِ حضور» را به شهرها آوردهاند.
اگر در کوچهتان بوی گلاب به مشامتان رسید، اگر چشمتان به سبزیِ پرچمی افتاد، بدانید که امامِ مهربانیها پیش از آنکه شما به زیارتش بروید، به دیدارتان آمده است و ایران یکصدا میتپد:
«السلام علیک یا علی بن موسی الرضا»
